Op de koffie bij Mevr. Vriend – Aflevering 2

We zijn vandaag in Dongen. En wel op bezoek in de Trappistenstraat.

Kees: Eerste vraag. Bij wie zijn we op de koffie?

Mevrouw Vriend: Bij Clara Vriend. Nou, ik word dit jaar 96 jaar. Ja. En ik hoop nog een aantal jaren mee te gaan. Dat hopen we allemaal, hé. Want ik zit hier erg mooi, vind ik. Ik heb een mooi huis. Ik bedoel in de Trappistenstraat.

Kees:  Hoe lang woont U hier nou?

Mevrouw Vriend: Nou, dat is vijf jaar geweest. Ze staan vijf jaar. Juni he. Juni staan ze volgens mij dan. Vijf jaar. Als er wat is, kan je altijd bij Casade bellen. Je krijgt altijd fatsoenlijk wat je vraagt, daar een antwoord op. Ik heb geen klachten over Casade.

Kees: Maar jij woont hier nu vijf jaar? Ja. Waar heb je dan hiervoor gewoond?

Mevrouw Vriend: In het Brabant Park Ja, Daar woonde ik op mijn  oude dag.

Kees: Oh, In het Brabantpark. En toen ben je daar verhuisd omdat dat helemaal gesloopt werd?

Mevrouw Vriend: Dat Werd helemaal gesloopt, ja. En ik woonde in de Wagnerstraat. In West II. Ja, daar ben ik gekomen. Nou, hoelang wonen jullie hier nou weer in Holland?

Kees: Sinds oktober in 1971.

Mevrouw Vriend: Ja, en ik denk dat wij rond die tijd hier zijn gekomen, tegen december aan. Want ik weet dat we naar de Hoge Ham gingen voor de televisie. Onze televisie was stuk. En die man die verkocht niet alleen nog contant. Oh, jé

Kees: Dat was toen nog zo in die periode.

Mevrouw Vriend: Ja, zo was dat in die periode, ja. Dus, nou en ik heb altijd met plezier overal gewoond. Ook met de buren en dan wat dan ook, in de omgeving, ook daar, de school.

Kees: Als je dan kijkt, de Wagnerstraat Straat, het Brabantpark, en hier in de Trappistenstraat zijn drie echt compleet verschillende huizen. Kun je nou zeggen dat je hier een heel prettig huis hebt?

Mevrouw Vriend: Ja. Ik vind het een fantastisch mooi huis en ook als ik visite krijg, Altijd hoor ik je zit mooi te wonen.

Kees: Ja, Dat klopt natuurlijk helemaal.  Nou hebben wij natuurlijk van de Huurders Belangenvereniging Klachten gehad over deze flat en met name over grasvliegjes

Mevrouw Vriend: Nou, Dat is inderdaad, of het grasvliegjes zijn dat weet ik niet, Maar ik heb er duizenden op de ramen gehad. Heb gehad. Ik heb dit jaar even één dag gehad. En toen niet meer. Toen heb ik de stofzuiger erop gezet en ik heb ze niet meer gezien. Dat is toch mooi? Die zijn ook mooi, ja.

Kees: Nu ben je 96. Ik neem aan dat jij niet van plan bent om nog een keer te gaan verhuizen?

Mevrouw Vriend: Nee, absoluut niet. Nee, absoluut niet.

Mevrouw Vriend: Ja, ik heb nu mijn vriend, ook alweer ruim een jaar en dat is natuurlijk een enorme heerlijk dat ik mijn boodschappen kan doen met mijn vriend en hij helpt me met de verzorging, kan je wel zeggen, met eten, drinken en alles. Dus eigenlijk heb ik geen hulp nodig, want die heb ik.

Mevrouw Vriend: Dus nou ja, ik kan me eigenlijk heel goed redden. Geen artsen, geen medicijnen.

Ik sta er zo in, in het leven. Ik wil graag leven, ik wil graag nog jaren mee. Op deze manier. Ik weet dat ik een leeftijd heb dat slijtage onvermijdelijk is. En de ene dag gaat het beter dan de andere. Maar mijn gedachte is, en dat wil ik ook, als het zo is dat ik totaal afhankelijk ben, dan maak ik er een eind aan. Ik ga niet sukkelen, ik ga niet met de arts liggen te knoeien. En dat weet mijn arts ook. Ja, die ken mij helemaal. Ik heb zelfs een euthanasieverklaring, ja. Maar dat is op dit moment nog helemaal niet van toepassing.

Ja, Maar ik zou je even wat vertellen. Ik ben twintig jaar alleen geweest. En ik leef. De kinderen zeggen ook “Ma is helemaal opgeleefd”, omdat ik een vriend heb. Kees: Nou, En dat scheelt bij mij ook, En dat scheelt bij mij ook,  ik ben heel lang alleen geweest. En vooral, kijk, en dat missen wij als je 80, 90 wordt. Want je energie verdwijnt. Ja, absoluut. Ik zal het je vertellen, ik sta net naar de rookworsten te kijken in de koelkast. Ik denk, we hadden er toch twee gekocht, moet je nagaan. Want ik zag er maar 1 liggen. Dus ik zeg tegen mijn vriend “ik dacht dat wij twee rookworsten hadden gekocht”. Dus mijn vriend loopt naar de koelkast en er liggen er gewoon twee. Vooraan! Dat soort dingen dus.  Dus, ik zeg, ik heb altijd hier graag gewoond. Ik heb nooit geen problemen gehad.

Kees: Ken Jij de Huurders belangen Vereniging?

Mevrouw Vriend: Nee.

Kees: Huurdersbelang Dongen?

Mevrouw Vriend: Nee.  Nee. Ik ben nooit lid geweest van een club of van een vereniging.

Kees: Nou, Dan zal ik jou even een geheimpje vertellen. Je bent wel lid van de Huurders Belang Dongen.

Mevrouw Vriend: Oh!

Kees: Iedereen die bij Casade een sleutel krijgt van een huurhuis, is automatisch lid van de plaatselijke huurdersbelangen vereniging. Ik uw geval dus Huurders Belang Dongen.

Mevrouw Vriend: Dat is goed gedaan. Ja, ik vind het een… Wat ze allemaal doen en laten, dat vind ik super. En Casade. Kijk, ze zullen hier en daar misschien ook wel een steekje laten vallen. Maar ieder mens mag zo af en toe weleens een foutje maken. . Maar ik vind wat zij doen… En als er een klacht is of wat dan ook, het wordt altijd opgelost en op een nette manier.

Kees: Huurdersbelang Dongen ken je niet, zeg je net.

Mevrouw Vriend: Nee.

Kees: Maar Huurdersbelang Dongen is een onderdeel van de Samenwerkende Huurdersbelangenverenigingen Casade. Dus in Waalwijk, in Dongen, in Waspik, in Loon op Zand zijn er allemaal huurdersbelangenverenigingen. En die werken samen onder één paraplu: Die heet de SHC, daar heb je natuurlijk helemaal nooit van gehoord.

Mevrouw Vriend: Nee, Helemaal niet. Ik ken het woord nog niet eens.

Kees: Zie jij wel het nut in van zo’n huurdersbelangen vereniging?

Mevrouw Vriend: Nou, tot op heden toe niet, want kijk, als er wat is en ik meld het dan wordt opgelost Ja. Dus eigenlijk, ja, ik heb het niet nodig.

Kees: Nou, maar zo hoort het eigenlijk ook, hè? Als je er met Casade niet uitkomt, dan kom je bij ons terecht.

Mevrouw Vriend: Ja precies. Maar dan is er eerst iets niet helemaal goed gegaan. En daar hebben wij nog nooit echt last van gehad

Kees: En zolang dat het gewoon goed gaat met Casade. Als wij overbodig zijn, is het prima eigenlijk, hè?

Mevrouw Vriend: Ja, maar ik zou niet weten wat voor… Ik heb geen enkel probleem, ik zit hier. Ja, je zou kunnen zeggen, het is geïsoleerd. Want ik heb geen last van niemand. Dus, en van de liefst niet en wat dan ook, dus eigenlijk heb ik geen last en mensen zijn hier allemaal even vriendelijk tegen mij.

Kees: Nou, ik had het net over die grasvliegjes. We hebben anderhalf jaar geleden een inloopavond gehad bij EuroPlus. Ja. En een aantal bewoners van deze flat die kwamen met elkaar hun beklag doen over die grasvliegjes. Want daar waren ze al bij Casade geweest en al verschillende keren en… Werd maar niet opgelost. Dus toen zijn wij ermee bezig gegaan. En wij zijn er nog mee bezig.

Mevrouw Vriend: Nou, dat zou ik je vertellen, voor een paar weken geleden inderdaad, op een ochtend behoorlijk. Maar niet als twee jaar geleden. Toen zaten er duizenden. En ik pak de stofzuiger, ik zuig het allemaal op.

Kees: Ja, Dat is ook de aanbevolen methode.

Mevrouw Vriend: Eén ding hè, hier op deze balkons, als je een week of 14 dagen weg bent geweest, moet je dat schoonmaken, want het is allemaal zwart van de auto’s. Als jij dat met water gaat doen, nou, dan ben je precies verkeerd bezig.

Kees: Jij Woont al 55 jaar lang in een huis van Casade.

Mevrouw Vriend: Ja. Dat  waren nieuwe woningen, in de Wagnerstraat hè? Toen wij daar kwamen wonen.

Kees: Bent U al bij de Gouden Huurdersdag  geweest?

Mevrouw Vriend: Ik ben nergens geweest

Kees: Dat moet U dan misschien wel  wel in de gaten houden. Casade organiseert, denk ik, volgend jaar ook weer wel een gouden huurdersdag. Dat zijn dan een middag- en een ochtendsessie. En dan allemaal mensen die al 50 jaar of langer huren bij Casade. Die krijgen een bakje koffie en toespraken en een hele feestelijke ochtend of middag. Dat is echt heel erg leuk. We hebben gemerkt dat de meeste mensen die op zo’n dag geweest zijn daar heel enthousiast over zijn. En Casade zelf ook.

Mevrouw Vriend: Nou, ik moet je eerlijk zeggen, toen ik deze woning in de Trappistenstraat, dat die gebouwd zijn, toen zijn ze van Casade bij mij geweest, Dat ik de eerste was die een woning “uit heeft mogen zoeken.”

Kees: Kijk, En u dacht: “Dit is wel een mooie.”

Mevrouw Vriend: Ja, want ik wou beneden niet zitten. Want ik dacht, er komt iedereen langs en wat dan ook, dan weet je hoe het gaat. En de eerste verdieping, dan kan ik mooi alles overzien. Dus, en ik ben blij dat ik deze woning heb genomen. Hier kom je ook zomaar niet binnen.

Kees: Je komt hier eigenlijk heel makkelijk binnen. Als je met iemand anders meeloopt.

Mevrouw Vriend: Ja, daar heb ik hier iemand van gewaarschuwd. Kijk, net zoals je belt, weet je wel, en dan maar op de knop drukken, zonder te kijken wie er voor de deur staat.. Zo kan iedereen naar binnen toe. Toen heb ik tegen haar gezegd, ik zei moet je horen, Als er nou gebeld wordt, en het is niet voor u, druk niet op die knop. Ik zeg, kijk er niet naar en weg er eens. Ze gaan vanzelf al weg.

Kees: Ik heb nog één vraag.

Mevrouw Vriend: Ja.

Kees: Zijn er dingen waar de huurdersbelangenvereniging extra aandacht aan zou moeten besteden?

Mevrouw Vriend: Het zou wel handig zijn als er een paar meer invalide parkeerplaatsen bij komen. Die zijn er te weinig zijn. En dat zijn “openbare” invalide parkeerplaatsen. En sommige mensen denken dan dat het “hun” parkeerplaatsje is. Dan denken ze dat het hun “privé parkeerplaats” is. En het zit eraan te komen dat er straks meer invalide parkeerplaatsen nodig zullen zijn. Want de mensen worden steeds maar ouder. Maar ik woon hier heel erg graag en voor geen geld ga ik nog een keer verhuizen.

Kees: Zullen we het daar maar bij laten? Want volgens mij kunnen we zo nog wel uren doorgaan.

Mevrouw Vriend: Daar heb ik geen moeite mee.

Kees: Bedankt voor het fijne gesprek. En als slot heb ik nog een klein cadeautje voor u. Ik koop dat u er nog veel kopjes koffie uit mag drinken.

Mevrouw Vriend: Nou, da’s leuk. En je bent altijd welkom he? Dat weet je.

Bekijk ook eens onze Facebookpagina